Najbardziej niezwykły duet - trzydziestoletni bloger i jego osiemdziesięcioletnia babcia.

 

Taką mieszankę proponuje nam Matt Richtel - w 2010 nagrodzony nagrodą Pulitzera, pracuje dla New York Times'a. Zabawka Diabła to jego druga książka, jednak pierwsza o przygodach Nata Idle'a - początkującego redaktora, utrzymującego się z pisania na blogu (kto z nas by tak nie chciał?). Autor stworzył książkę wyjątkową, utrzymującą napięcie, ale przede wszystkim zaskakującą nowatorskim pomysłem. Pamięć ludzka jest najbardziej skomplikowanym mechanizmem na świecie, o którym wciąż wiemy zbyt mało. Na zapamiętywanie różnych rzeczy ma wpływ wiele, ważnych czynników, o których zwykłych człowiek nie ma pojęcia. Nigdy nie zastanawialiście się jak to jest, że nasz znajomy pamięta, i to bardzo dobrze niektóre wydarzenia z jego dzieciństwa, a drugi nie może zapamiętać co jadł przedwczoraj na obiad? Richtel porusza bardzo ważną kwestię w dzisiejszym świecie - czy nasze przywiązanie do internetu, smsów, e-maili, smartfonów i innych technologicznych zabawek jest tak duże, że wpływa znacząco na nasze zdrowie?

Kamil pisze #8 Chcesz żeby Twój blog był bardziej popularny?

Każdy orze jak może. Każdy chce być znany i lubiany. Jednak nie każdy wie jak się do tego zabrać. Co musisz zrobić, żeby zostać rozpoznawalny, a przede wszystkim interesującym blogerem? Nie powiem, by ta droga była łatwa i przyjemna, bo na szacunek i poważanie trzeba zasłużyć, z popularnością jest ciut łatwiej, ale to nie zmienia faktu, że czeka Cię ciężka i długa praca. W internetach krążą różnorakie poradniki dla początkujących, swoiste motywatory, które mają skłonić Cię do działania. Zwykle przeczytam i zamknę, bo wiem, że nie zmieni to mojego życia - jestem zbyt mało popularny. Jednak korzystam z różnych metod by zwiększyć swoje wyniki, a licznik nabijał kolejne tysiące odwiedzin. W dalszej części wpisu pokażę Wam z czego korzystam i jak prowadzę bloga - może nie jestem specjalistą od PR i social mediów, jednak jak każdy, mam swoje sposoby.

!Top5 Najgorsze, najbardziej pojechane i głupie ...

Nadszedł 27 dzień lipca, więc i czas na kolejne zestawienie !Top5. Długo z Lubą myśleliśmy czym Was uraczyć, pojawiło się kilka ciekawych pomysłów, jednak rzutem na taśmę wymyśliliśmy coś kompletnie innego - ważne, że pomysłów na kolejne zestawienia mamy w bród ;D Patrząc na poprzednie rankingi, przeważały pozycje z otoczki tych najlepszych i przyjemnych w czytaniu, dzisiaj jednak będzie coś z totalnie z drugiego bieguna. Dzisiaj zmieniam ciut zasady, bo nie mogę się do nich po prostu zastosować - nie będzie 5 pozycji, a kilkanaście, bo wybrać z nich 5 najgorszych to zbrodnia wobec świata. Czytajcie, śmiejcie się, komentujcie - zapraszam Was na..

Jak daleko posuniesz się by dokonać zemsty?

 

Kojarzycie może Krzysztofa Gosztyła? To król polskich audiobooków, niekwestionowany mistrz słowa czytanego, który sprawia, że słuchanie książki to czysta przyjemność. Kilka razy miałem okazję słuchać jego głosu przy okazji czytania tej czy innej powieści. Tym razem wsłuchiwałem się w poczynania Sonny'ego Lofthusa - głównego bohatera najnowszego kryminału króla z Norwegii Syn - Jo Nesbo. Autor postanowił dać chwilę wytchnienia swojemu najbardziej popularnemu komisarzowi Harry'emu Hole'owi, kierując nasz wzrok (lub słuch) na sprawy związane z ciut innym środowiskiem. Wszyscy byliśmy przyzwyczajeni do wyjątkowego policjanta, a po genialnej Policji oczekiwałem czegoś naprawdę dobrego. Jak wybrnął z tego zadania Nesbo?

Typowy amerykański kryminał.. Nie taki zły

 

Pierwszy raz czytałem tego typu powieść. Na rynku zalewają nas tanie i beznadziejne kryminały, których fabuła skraca się do morderstwa i banalnego śledztwa, okraszonego tajemniczą tajemnicą łączącą wszystkich podejrzanych. W takich książkach główny inspektor/detektyw/porucznik to zwyczajny idiota, którego iloraz inteligencji zatrzymał się gdzieś w 15 roku życia. Pocałunek śmierci J. T. Ellison zahacza o kanon takiej powieści, jednak ma kilka aspektów, które skutecznie utrzymują ją nieco powyżej ogólnego szamba, ba! niektóre pomysły i zwroty akcji zasługują na oklaski, przez co książka autorki mogłaby konkurować z najlepszymi. Zawsze znajdzie się jakieś ale i w tym przypadku nie było inaczej - albo tłumacza poniosło albo autorka ma naprawdę lekki i niewymagający styl.